مانع فضل او نخواهد شد ، او به هر كس از بندگانش بخواهد فضل خود را مىرساند و او غفور و رحيم است « ( يونس - 107 ) . در اينجا به چند « امر » بايد توجه كرد : 1 - تعبير به « يفتح » كه از ماده « فتح » به معنى گشودن است اشاره به وجود خزائن رحمت الهى است كه در آيات ديگر قرآن نيز به آن اشاره شده است و جالب اينكه اين خزائن چنانند كه به محض گشوده شدن بر خلايق جارى مىشوند و نياز به چيز ديگرى نيست ، و هيچكس مانع از آن نتواند شد . مقدم داشتن گشايش رحمت بر امساك آن به خاطر اين است كه هميشه خداوند رحمتش بر غضبش پيشى دارد . 2 - تعبير به « رحمت » معنى بسيار وسيع و گسترده اى دارد كه تمام مواهب جهان را شامل مىشود ، گاه جنبه معنوى دارد ، و گاه جنبه مادى ، به همين دليل گاه كه انسان تمام درهاى ظاهرى را به روى خود بسته مىبيند احساس مىكند رحمت الهى بر قلب و جان او روان است ، لذا شاد و خرسند است ، آرام و مطمئن ، هر چند در تنگناى زندان گرفتار باشد . اما به عكس گاه انسان تمام درهاى ظاهرى را به روى خود گشوده مىبيند ، اما گويى در رحمت الهى در جان او بسته شده ، چنان خود را در تنگنا و فشار احساس مىكند كه دنيا با تمام وسعتش براى او يك زندان تاريك و وحشتناك مىشود ، و اين چيزى است كه براى بسيارى از مردم محسوس و ملموس است . 3 - تعبير به دو وصف « عزيز و حكيم » بيانگر قدرت او بر « ارسال » و « امساك » رحمت است ، و در عين حال اشاره به اين حقيقت مىباشد كه اين گشودن و بستن در همه جا بر اساس حكمت است چرا كه قدرت او با حكمتش آميخته است .